{mosimage}Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τον Αλέκο Σακελλάριο.

Στις 29 Αυγούστου συμπληρώνονται 15 χρόνια από την ημέρα που ο εμπνευσμένος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος, ευθυμογράφος, χρονογράφος, στιχουργός και σκηνοθέτης «έφυγε», για να εγκατασταθεί μόνιμα στον Παράδεισο, εκεί απ’ όπου μας δίδαξε ότι «βγαίνει το ξύλο».

{mosimage}«Πριν από χρόνια (ας μην πω πολλά) στις απολυτήριες εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου μια μελαχρινή τελειόφοιτος έπαιξε την Μαργαρίτα από τον «Φάουστ». Και άφησε την εντύπωσή της εκείνη η υπόσχεση, που έμεινε ως σήμερα αναπόδοτη. Γιατί μετά ήρθαν οι προβολείς, το στερέωμα, τα εξώφυλλα, το εμβατήριο της γατούλας, το παραλήρημα των θαυμαστών, η Αλίκη έγινε το πιο σίγουρο προϊόν της καλλιτεχνικής αγοράς». (1)

{mosimage}Ήταν ένας γίγαντας της υποκριτικής τέχνης, έκανε τα πιο σύνθετα πράγματα μέσα από απλές ερμηνείες, είχε την ικανότητα να κάνει μια ολόκληρη πλατεία θεάτρου να δονείται, χωρίς να αρθρώσει έστω και μια λέξη, ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο τον τύπο του αδιόρθωτου Έλληνα, πέρασε στην αιωνιότητα ως ο αγαπημένος λατερνατζής, ο καλλιτέχνης που ακόμη και στη φτώχεια του δεν ξεχνάει ποιος είναι και πού πηγαίνει. Ήταν κεφάτος και ευρηματικός, ήταν ο Βασίλης Αυλωνίτης κι αυτό τα λέει όλα.

{mosimage}Ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός ηθοποιός θεωρείται από πολλούς- και ίσως όχι άδικα- ο σπουδαίος Βασίλης Λογοθετίδης, παρά το γεγονός ότι ο πρόωρος χαμός του δεν του επέτρεψε να αφήσει πολυάριθμο κινηματογραφικό έργο.

{mosimage}Η αγαπημένη θεία, ήρθε από το Σικάγο και εκσυγχρόνισε εν ριπή οφθαλμού τα ήθη και τη δομή της οικογένειας του αδερφού της, γέμισε την Αθήνα σπασμένα κανάτια, πάντρεψε τις ανιψιές της και τέλος αποκατέστησε και τον εαυτό της. Η αγαπημένη όλων μας Γεωργία Βασιλειάδου ήρθε από μια γωνιά της Κυψέλης, έδωσε μια άλλη διάσταση στην ερμηνεία των γυναικείων κωμικών ρόλων, γοήτευσε ως η Ωραία των Αθηνών και κατέκτησε με την γνησιότητά της τις καρδιές όλων των Ελλήνων.

{mosimage}«…το κάθε πρόσωπο που ενσάρκωνε γινόταν έργο τέχνης, όχι μόνο γιατί δανειζόταν από την Ελένη την ευγενική κορμοστασιά και το χρυσό μέταλλο της φωνής της, αλλά γιατί γεννιόταν από μια ακριβοζυγισμένη, δημιουργική προσπάθεια, τέτοια, ώστε η ηρωίδα που κινείται πάνω στη σκηνή να παίρνει μιαν οντότητα ξεχωριστή, έξω από τον ηθοποιό, αλλιώτικη…»^₍₁₎

Η Ελένη Παπαδάκη ανήκε σ’ εκείνη την κατηγορία των ηθοποιών των οποίων η ακτινοβολία της προσωπικότητάς τους ξεπερνούσε τη σκηνή, και, φτάνοντας στην πλατεία, γέμιζε με φως τους θεατές που γίνονταν μάρτυρες της ανυπέρβλητης τέχνης της.  Η Ελένη Παπαδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Νοεμβρίου του 1908. Ανατράφηκε σε ένα περιβάλλον όπου η μάθηση, η πνευματική και ψυχική καλλιέργεια θεωρούταν υποχρέωση του ατόμου προς τον εαυτό του. Ο παππούς της ήταν καθηγητής καλλιτεχνολογίας, αισθητικής και λατινικής φιλολογίας, ο πατέρας της σπουδαγμένος στη Ροβέρτειο Σχολή και η μητέρα της διακρινόταν για τη μουσική της καλλιέργεια, επομένως ήταν φυσικό επακόλουθο να εξοικειωθεί και η Ελένη από πολύ νωρίς με τη μουσική και τη λογοτεχνία.

{mosimage}«…Είχα πολλά να κάνω στη δουλειά μου και δεν τα έκανα…Πέντε τάλαντα μου έδωσε ο θεός και τα πέντε του τα επιστρέφω. Δεν τα αξιοποίησα. Δεν καλλιέργησα το ταλέντο μου για να καρποφορήσει όπως έπρεπε…» {mostip showimage=0 title=(1)}Μαρίνου Κουσουμίδη «Γυναικοκρατία στο θέατρο», Εκδόσεις Γιάννη Βασδέκη, 1984, σελ. 184{/mostip}

Διαβάζοντας αυτά τα λόγια θα υπέθετε κάποιος πως βγήκαν από τα χείλη ενός ανθρώπου φυγόπονου, αδιάφορου προς όσα δώρα έφερε μαζί του από τη στιγμή της γέννησής του. Πόσο τραγικά ειρωνικό όμως ακούγεται όταν γνωρίζουμε ότι τα λόγια αυτά ανήκουν σε μια από τις σπουδαιότερες ελληνίδες ηθοποιούς, την Έλλη Λαμπέτη.

Η Έλλη Λούκου, κόρη της Αναστασίας και του Κωνσταντίνου Λούκου, γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1926 στα Βίλλια της Αττικής. Λίγα λεπτά πριν η μητέρα της είχε φέρει στον κόσμο τον δίδυμο αδερφό της Έλλης, Τάκη. Η οικογένεια του Κωνσταντίνου Λούκου είχε ήδη άλλα τέσσερα κορίτσια, τη Φωτεινή, την Κούλα, την Ειρήνη και την Αντιγόνη.

{mosimage}Δημοσιογράφος, πεζογράφος, θεατράνθρωπος με όραμα και πυγμή, ένθερμος υποστηριχτής του δημοτικισμού^₍₁₎. Ο Κωστής Μπαστιάς υπήρξε μια πολυδιάστατη προσωπικότητα που άφησε αναλλοίωτα τα ίχνη του στην ιστορία των τεχνών και των γραμμάτων του τόπου μας. Ενθουσίασε με τις δημοσιογραφικές του επιτυχίες αλλά και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις με τα άρθρα του.

Έπεισε ως και δικτάτορες για την αξία των προσωπικών του οραμάτων^₍₂₎, συνέβαλε στη διεθνή αναγνώριση του Εθνικού Θεάτρου^₍₃₎, ίδρυσε το Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης, τη Λυρική Σκηνή, το περιοδεύον Άρμα Θέσπιδος, τους θεσμούς των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων και της Πανελλήνιας Καλλιτεχνικής Έκθεσης, καθιέρωσε την αναβίωση του αρχαίου δράματος στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο^₍₄₎, ανακάλυψε και στήριξε στα πρώτα της βήματα την Μαρία Κάλλας,^₍₅₎ κ.ά.