Άρθρα Συνεργατών

Βρισκόμενη  αυτόν τον καιρό μπροστά σε αναλύσεις   διαφόρων οικονομικών μοντέλων πολιτιστικής πολιτικής, σε αντιπαραθεσεις  του αγγλικού με το γαλλικό και το  γερμανικό  μοντέλο, σε συζητήσεις για το τι θα ήταν  προτιμητέο στην παρούσα φάση λιτότητας  στη χώρα μας, το Κράτος  -παρον, και  σταθερός ρυθμιστής ή το κράτος, που θα επέλεγε την απόσταση και διακριτική εποπτεία άλλων θεσμοθετημένων και προστατευμένων φορέων  κλπ. κλπ.κλπ…κατέληξα να αισθάνομαι τρελλά πονοκεφαλιασμένη. Γιατί δεν είμαι οικονομολόγος. Γιατί και οι οικονομολόγοι και οι ιδέες τους δεν μπορεσαν να οδηγησουν σε ένα μακροχρόνιο σχεδιασμό, ο οποίος θα  παρείχε ασφαλείς συνθήκες , που θα ενέπνεαν την άνθιση της δημιουργίας, και την «ενεργειακή» καταρχήν επένδυση σε αυτήν. Γιατί , ας ξεκινήσουμε , με το ότι δεν υπάρχει στην παρούσα φάση Κράτος να  τοποθετηθεί υπευθυνα  απέναντι σε τέτοιους προβληματισμούς.

Ο Ηλίας Τσέχος, μια ξεχωριστή φωνή στο χώρο της ποίησης, κουβαλάει μαζί του πλήθη δημιουργημένα από την ένταση των δημιουργικών οραμάτων του. Όσο μακριά κι αν είναι από το κέντρο των μεγάλων γεγονότων, ο πραγματικός δημιουργός δεν είναι ποτέ μόνος του και συχνά καταφέρνει να μηδενίσει τις αποστάσεις που τον χωρίζουν. Σε προκαλεί να σκεφτείς, σε προκαλεί να αφουγκραστείς την ζωή, την πλάνη του χρόνου.

Σε μια  εποχή, που οι προκλήσεις, διευκολύνσεις , υποσχέσεις της τεχνολογίας  και του ορθολογιστικού πλαισίου του πολιτισμού μας και του τρόπου  σκέψης του, μάς χαμογελούν  συχνά ως αδιαμφισβήτητη  λύση ή έστω σανίδα σωτηρίας της μιζέριας μας και των αδιεξόδων της, η  σταθερή αξία της ποίησης  μάς χτυπά την πόρτα ξανά και ξανά για να μάς θυμίσει το πεπερασμένο του μυαλού μας, όπως έχουμε δεχτεί να το χρησιμοποιούμε, δηλαδή περιορίζοντας το μεσα από τον ευνουχισμό της  αίσθησης- μοναδικό καταφύγιο και ελπίδα επαναπροσδιορισμού της Κλίμακας, του μεγέθους μας  και της απαιτούμενης σεμνότητάς  μας προκειμένου να επιβιώνουμε στην ολότητά μας-δηλαδή με το σκληρό αλλά  συγχρόνως λυτρωτικό του  ταυτόχρονου της  συνύπαρξης  του ανεπαρκούς ,αλλά και του μεγαλείου μας.

Μια φορά και έναν καιρό σε μια πανέμορφη χώρα, που την έλεγαν Γελάδα, παντού ακούγονταν γέλια. Οι άνθρωποι γλεντούσαν μέρα νύχτα, δεν υπήρχε φτώχεια και κακομοιριά, ο καθένας αγαπούσε και φρόντιζε τον πλησίον του και όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια

 Γιατί το διάλεξα αυτό το επάγγελμα! Εγώ, όταν ήμουν  παιδί (στην ηλικία σας), δεν ήμουν κι απ’ αυτούς που πατούσανε και με τα δύο τους πόδια στη γη. Εμένα το όνειρό μου ήταν να γίνω συγγραφέας. Πετούσα, ονειρευόμουν να δώσω πνοή σε χαρακτήρες, να επινοήσω έναν κόσμο, για να κάνω ορατό αυτό που δεν υπάρχει. Γιατί, όμως, έγινα ιατροδικαστής, Γιατί εγώ, ο ονειροπόλος νέος,  διάλεξα αυτό το επάγγελμα, που απαιτεί επαφή με την πραγματικότητα;

Το υπέροχο έργο του Τζον Φορντ ανέβασε η Ομάδα Αρένα, υπό τη σκηνοθεσία και τη διασκευή του Αλέξανδρου Σωτηρίου.Ακραίο, σκοτεινό, βίαιο, ποιητικό, το κείμενο αποθεώνει τα όρια των ανθρώπινων συναισθημάτων και τα ανυψώνει στη σφαίρα του παντοτινού και του αέναου.

Και μια ωραία πρωία με συννεφιά βούηξαν τα μη μη έψιλον, πως μια μεγάλη επενδυτική εταιρεία της απέναντι όχθης πτώχευσε. Πρωί ήταν, δεν είχα προλάβει να ψήσω και τον καφέ, αδιάφορο μου ακούστηκε. Τι σημασία μπορεί να έχει αυτό για μένα; Πως μπορεί μια εταιρεία στην Αμερική να επηρεάσει την Ελλάδα; Εδώ δεν αλλάζει τίποτα, ακόμα και όταν έχει δρομολογηθεί, πολλάκις προεκλογικά διακηρυχθεί και επίσης πολλάκις χρηματοδοτηθεί από την ένωση, θα αλλάξει η ρουτίνα μας εμάς από μια πτωχευμένη επενδυτική εταιρεία;

Και έτσι όπως ήταν αμίλητος ξαφνικά αποτινάχτηκε.
Είδε αυτό που ποτέ δεν ήθελε να ζήσει.
Μέσα από τα μάτια της ψυχής του.
Έκλεισε την πόρτα, βγήκε τρέχοντας, έτρεξε στους δρόμους.
Έτρεχε για να ξεφύγει από την ταχύτητα της τρέλας του, αλλά όπως πάντα, εκείνη, πρωτοπόρος στα μεγάλα και μικρά βήματα της ζωής του, ήξερε να πάει πιο γρήγορα, γνώριζε τους βηματισμούς του.

Από τις σημαντικότερες επιδιώξεις μιας σύγχρονης πόλης είναι η δημιουργία περιβαλλοντικής συνείδησης στους μικρούς δημότες, τους αυριανούς υπεύθυνους πολίτες. Στο Νέο Ψυχικό την αποστολή αυτή ανέλαβε να φέρει εις πέρας ένα πρότυπο πάρκο για παιδιά. Το εκπαιδευτικό οικολογικό πάρκο, που ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1992 σε μία έκταση δύο εκταρίων είναι το επιστέγασμα της έντονης δραστηριοποίησης του Δήμου στα θέματα της ανακύκλωσης και της προστασίας του περιβάλλοντος.